Ponieważ w ostatnim czasie pojawia się coraz częściej problem z tym do jakiej parafii należę? gdzie jest moja parafia? pragnę przypomnieć parę informacji. Mieszkamy gdzie indziej, zameldowani jesteśmy gdzie indziej, a chodzimy do kościoła jeszcze gdzie indziej. Jeśli dodamy do tego sytuacje częstych wyjazdów za granicę, pytanie staje się na pewno uzasadnione. Co mówi na ten temat Kodeks Prawa Kanoniczego:

kan. 102 – § 1. Zamieszkanie stałe nabywa się takim przebywaniem na terytorium jakiejś parafii (…), które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam na stałe, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo trwało przez pełnych pięć lat.

§ 2. Tymczasowe zamieszkanie nabywa się przez takie przebywanie na terenie jakiejś parafii (…), które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam przynajmniej przez trzy miesiące, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo przedłużyło się rzeczywiście do trzech miesięcy.

kan. 107 – § 1. Zarówno przez zamieszkanie stałe jak i tymczasowe, każdy uzyskuje własnego proboszcza (…).

Wnioski z powyższego zestawienia kanonów są następujące: Prawo Kanoniczne nie posługuje się pojęciem „zameldowania”. Przynależność do parafii zależy od „zamieszkania” czyli faktycznego przebywania na terytorium parafii, a nie od miejsca gdzie się jest zameldowanym, było się ochrzczonym, u I Komunii, bierzmowania albo brało ślub, czy „czuję, że tu jest moja parafia”, albo gdzie mieszkają rodzice, czy samemu mieszkało się w młodości. Dlatego, wszelkie formalności związane z sakramentami chrztu dzieci, I Komunii św., bierzmowania, albo też swojego małżeństwa czy wystawienia zaświadczenia dla ojca lub matki chrzestnej należy, zgodnie z przepisami Prawa Kanoniczego, zgłaszać w parafii swojego faktycznego zamieszkania.

Stąd bardzo ważny jest kontakt ze swoją parafią, obecność wiernych podczas wizyty duszpasterskiej, jako potwierdzenie przebywania na terytorium parafii.